غزل شمارهٔ ۷۵۰

هوش مصنوعی: ای خدا، مرا از گناهانم پاک کن و در انجام کارهای نیکویم تلاش و سرعت بیشتری به من عطا کن.

هوش مصنوعی: وقتی بر آب می‌ریزم تا خود را بشویم، دلم را نیز مانند اعضای بدنم پاک و پاکیزه کن.

هوش مصنوعی: از دل خود دور کن هجوم شیاطین را و همراه دل من، جمعی از فرشتگان و خوبی‌ها را بیاور.

هوش مصنوعی: شمع ناب را به من برسان تا تمام وجودم را شاداب و پرنشاط کند.

هوش مصنوعی: اگر شاد شوم، می‌توانم امید داشته باشم، اما اگر پشیمان شوم، دلم سوخته و غمگین می‌شوم.

هوش مصنوعی: گریه‌ام در غم روز حساب و آخرت به اندازه‌ای است که صدای آه من به آسمان‌ها برسد.

هوش مصنوعی: از خواب سنگین بیدارم کن و با خون دل وضو بگیر تا با تهذیب باطنم، دلم را پاک و منزه سازی.

هوش مصنوعی: اشک‌هایم را بریز تا زمانی که هنوز اشکی باقی است، وقتی که دیگر هیچ آبی برای من نماند، مرا به خاک تبدیل کن.

هوش مصنوعی: دل من از یاد تو به شدت می‌تپد، پس با یاد تو، زبانم را آراسته کن.

هوش مصنوعی: به خاطر گناهانی که انجام داده‌ام، تمام وجودم آلوده شده است. لطفاً مرا از این آلودگی‌ها پاک کن.

هوش مصنوعی: زمانی که دلم از آلودگی گناه پاک و خالص شود، مانند آینه‌ای صاف و شفاف می‌توانی فهم و درک درستی داشته باشی.

هوش مصنوعی: دلم را برای خدمت به تو بده، نه اینکه مثل بی‌خبران، آرزوها و خواسته‌هایم را پر رغبت کنی.

هوش مصنوعی: اگر نتوانم در برابر در خاکی‌ات تعظیم کنم، عواقب آن، بر سرم خواهد ریخت.

هوش مصنوعی: دل من خواهان این است که رازهای اندیشه را پاک کند و جان خود را به تو بسپارد و از خویش بگوید که تو را شناخته‌ایم.

هوش مصنوعی: من از کار خود به حیرت افتاده‌ام و زبانم نمی‌تواند آنچه را می‌خواهم بگوید. ای خدا، ما تو را عبادت کردیم.

هوش مصنوعی: از آسیب‌های نفس خودم را محافظت کنم و فریب‌های شیطان را بشناسم و دور کنم.

هوش مصنوعی: به من شادابی و سرزندگی در نیایش عطا کن و دل لشکر غم را غمگین کن.

هوش مصنوعی: در آن روز هولناک، از شدت ترس و وحشت، از تو می‌خواهم که نامه‌ای به دست راست من بدهی تا بتوانم بی‌باکانه در آن شرایط قرار بگیرم.

هوش مصنوعی: به برکت و نعمت ولای علی، وجود تو با افتخار و خوش شانسی همراه است.