غزل شمارهٔ ۹۳۷

هوش مصنوعی: تو با روحی سرشار از شوق و بی‌توجهی به خطرات، به سرعت به سوی هدف می‌روی و زیبایی‌ها و خوبی‌ها را همراه خود می‌کنی.

هوش مصنوعی: هدفت از شکار دل‌ها، گرفتن جان‌هاست، چرا که تو با نیت صید دل‌ها قدم می‌گذاری.

هوش مصنوعی: تو می‌روی و دل‌های ما همراهت هستند، تا این‌که فکر نکنی که بی‌هدف و بی‌دلیل حرکت می‌کنی.

هوش مصنوعی: تو می‌روی و در دل هزاران نفر بابت تو احساس حسرت و longing می‌کنند، در حالی که خودت به تنهایی در این راه قدم می‌زنی.

هوش مصنوعی: وقتی تو می‌روی، شهری که پر از زندگی بود به ویرانی و بیابان ناپسند تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: شهر به شکل بیابان درآمد و بیابان به شکل شهر تبدیل شد، تا زمانی که از منزل خارج می‌شوی و به بیابان می‌روی.

هوش مصنوعی: اگر به تماشای خودت می‌پردازی، لذت بیشتری خواهد داشت در حالی که به سیری یا تماشای چیز دیگری مشغول هستی.

هوش مصنوعی: من جان و دل خود را برای تو می‌دهم، فقط یک لحظه بایست یا برو.

هوش مصنوعی: در مسیر تو، خوشی و زیبایی به سختی و تندی می‌آید. اما تو با آرامش و زیبایی پیش می‌روی.