غزل شمارهٔ ۵۸۹

هوش مصنوعی: از آن دو لب یک بوسه گرفتم و از آن نوشیدنی شگفت‌انگیز لذت بردم.

هوش مصنوعی: به خاطر دهان کوچک آن، شکر بیشتری به من می‌دهد و از آن نخل سرسبز خرما می‌چینم.

هوش مصنوعی: محبت او را با دل شکسته در دل نگه داشتم و درباره‌اش به نیکی صحبت کردم.

هوش مصنوعی: از آن کتاب مقدس که روی تو را می‌نویسد، آیات را خواندم و از آن زلف زیبا راست به حقیقت دست یافتم.

هوش مصنوعی: من در روز تیرگی چشمانش را دیده‌ام و در شب، تار زلفش را در آغوش گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: من از زیبایی او بهره‌ها بردم و به خواسته‌های زیادی رسیدم، بدون آنکه چیزی از کسی بخواهم.

هوش مصنوعی: من از زاهدان در دل غم می‌نوشم و از نادانی‌های بی‌ادبان، ادب و آداب را یاد گرفتم.

هوش مصنوعی: من غم و اندوه را به عاقلان سپردم و خودم عاشق شدم و به شادی و خوشحالی پرداختم.

هوش مصنوعی: بالاخره با توکل به خدا، به مقام والایی رسیدم، زیرا با عقل و دقت در مسیر شگفتی‌ها قدم گذاشتم.