غزل شمارهٔ ۱۴۷

هوش مصنوعی: خبر خوشی رسید از آمدن کسی که دل مشتاق اوست، جان نیز به شوق او آمده است، چون او آرامگاه جان ماست.

هوش مصنوعی: به زودی، خوشحالی و شادی را به مناسبت ورود او آغاز کنید؛ زیرا کسی در راه است که روح و جان ما را با عشق و شراب دلنوازش سیراب می‌کند.

هوش مصنوعی: اکنون او آمده تا در روح و دل من قرار بگیرد، او که هم روحش در جایگاه او قرار دارد و هم قلبم در کنار اوست.

هوش مصنوعی: اکنون فردی آمده است که هر کجا که بهاری وجود دارد و هر گل و نعمت زیبایی هست، همه آنها به خاطر وجود اوست.

هوش مصنوعی: حال آن کسی آمده که با نگاه خمارش جان‌ها را شاد کرده و دل‌ها را به خاطر مژگان بی‌پروا و زیبا‌اش خسته و ویران کرده است.

هوش مصنوعی: اینک او آمده است تا دل هر کس را که خسته است آرام کند؛ زیرا در دل آنان اشتیاق و عشق او وجود دارد.

هوش مصنوعی: اینک به سراغ کسی آمده که در دل و جانش حس خمار و سرمستی از نوشیدن در جام را احساس می‌کند. او مانند ساغر در دست، به دنبال خمار و نشئگی است.

هوش مصنوعی: اکنون ساقی به میدان آمده و جام می را به ما می‌دهد. او همان‌کسی است که هر جا نشئه و مستی وجود دارد، از آثار و تأثیرات شراب اوست.

هوش مصنوعی: در قلب هر عاشقی عشق و محبتی عمیق نسبت به معشوق وجود دارد و در ذهن هر بی‌خبر و ناامیدی، شور و شوقی ناشی از خودکفایی و بی‌نیازی دارد.

هوش مصنوعی: احساس اندوه و درد ما به خاطر یاد او مانند عطر گل‌های باغش است و غم‌های درون ما هم تحت تأثیر زیبایی‌های او قرار دارد.

هوش مصنوعی: بیدار شو و با محبت و شوق از او استقبال کن، زیرا او کسی است که جان و دل و وجودش، محل استراحت و سکونت ماست.

هوش مصنوعی: سکوت کن و از توصیف فیض بپرهيز، چون نمی‌توانی به حقیقت آن برسید. آنچه که از او گفتی، تنها قطره‌ای از دریای وسیع اوست.