غزل شمارهٔ ۶۴۴

هوش مصنوعی: عشق تو به قدری برایم ارزشمند است که پس از آن تصمیم می‌گیرم جان و دل خود را فدای تو کنم.

هوش مصنوعی: تلاشی کن تا در تاریکی‌ها، به دنبال چشمه زندگی بگردم.

هوش مصنوعی: در دل من خزانه‌ای از معانی وجود دارد و هر چیزی که پیدا کنم، در این خزانه جمع می‌کنم.

هوش مصنوعی: سپاس خدا را که سرم را به من عطا کرده‌اند و اکنون در این شرایط، می‌توانم به آیات قرآن نگاه کنم و در آن تفکر کنم.

هوش مصنوعی: رژیم و بندگی خداوند، این در را می‌گشاید و آنچه را که خداوند دستور داده است، من انجام می‌دهم.

هوش مصنوعی: اهل بیت پیامبر، نماینده‌های خداوند هستند و من قلبم را به سمت آنها متمایل می‌کنم.

هوش مصنوعی: من تمام تلاش خود را به کار می‌برم تا از قرآن و حدیث الهام بگیرم و امور زندگی‌ام را به شکلی منظم و درست ساماندهی کنم.

هوش مصنوعی: هر چه می‌توانی انجام بده و وقتت را تلف نکن، دیگر چه فایده دارد که بگویی این کار را می‌کنم یا آن کار را؟