غزل شمارهٔ ۲۷۹

هوش مصنوعی: به یاد روزی هستم که آن معشوق با باز کردن گیسوانش، دو جهان را به هم متصل می‌کرد و زیبایی خاصی به آنها می‌بخشید.

هوش مصنوعی: چشم خسته‌ام را به صورت پنهانی می‌نگرد، و من از دور به حسرت آمدن او را تماشا می‌کنم.

هوش مصنوعی: چشم‌هایش مانند تیرهایی به قلبم می‌زد و من در آن لحظه با تمام وجودم دعا می‌کردم تا دوباره از او چیزی طلب کنم.

هوش مصنوعی: او هر چیز که می‌دید در این سرزمین به تاراج می‌برد و هر چیزی که در این بیابان می‌یافت به غارت می‌برد.

هوش مصنوعی: از چهره زیبای آن معشوق، آتشی در دل و جانم شعله‌ور می‌شود و به خاطر قامت دل‌فریب او، فتنه‌ای در جامعه برپا می‌شود.

هوش مصنوعی: او برای دل‌های آشفته و نگرانش، گاهی موهایش را به هم می‌بافت و گاهی آن‌ها را باز می‌کرد.

هوش مصنوعی: گاهی عقل و منطق به شدت مورد حمله قرار می‌گرفت و گاهی هم دل و دین مورد غارت و سوءاستفاده قرار می‌گرفت.

هوش مصنوعی: گاهی اوقات وجود و روحم از شعله‌های حسرت می‌سوزد و از چشمانم اشک می‌ریزد تا جایی که کاملاً در غم و اندوه غرق می‌شوم.

هوش مصنوعی: گاهی از روی محبت و لطف با من لحظاتی مهربان می‌شد، و گاه به تصور خودم با دشمنانش قهر و جدایی می‌کرد.

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی و بازیگوشی‌های تو، همه چیز را برای اسیر کردن قلب من آماده می‌کرد.

هوش مصنوعی: چهره‌اش مانند آتش درخشانی بود که در دل می‌افروخت و روح‌ها را تحت تأثیر قرار می‌داد. او به مانند خطری بود که به هدف قلب‌ها حمله می‌کرد.

هوش مصنوعی: دل دیوانه گاهی به کعبه (مکان مقدس) می‌رود و گاهی به بتکده (مکان پرستش بت‌ها)؛ وقت‌هایی در حالت پر از شادی و خوبی است و وقت‌هایی هم در حالت باز بودن و پذیرش.

هوش مصنوعی: در نهایت، زمانی که فیض جانش را به این دریا سپرد، آن گوهری از معنا را که همیشه آرزو داشت، پیدا کرد.