غزل شمارهٔ ۱۹۵

هوش مصنوعی: ما به خاطر هوای نفس خود، بار مسئولیت را به دوش کشیدیم، در حالی که در پیمان خود با خدا عمل نکردیم و این همه تلاش بی‌فایده بود.

هوش مصنوعی: ما به خاطر وفاداری و راستگویی، قدم‌هایی در مسیر حقیقت برنداشتیم، بلکه با تلاش و کوشش، به دنبال خواسته‌های بیهوده خود رفتیم.

هوش مصنوعی: ما کنترل خواسته‌های خود را در دست گرفته و آرزوهای دل را به دست آورده‌ایم، اما عمر ما به طور تمام به هوس‌ها گذشت و بیهوده بود.

هوش مصنوعی: به خاطر دنیایی که پایه و اساسش پر از نقش و نگار است، بارها و بارها زحمت‌های بی‌فایده‌ای را بر دوش کشیدیم.

هوش مصنوعی: ما از کارهای آخرت خود صرف‌نظر کردیم و آن را بی‌値 و بی‌حاصل فدای بی‌کاری‌های خود کردیم.

هوش مصنوعی: تو در پی لذت‌های زودگذر و بی‌دوام افتاده‌ای، در حالی که شب و روز از عمرت می‌گذرد. ای فیض، این همه زحمت و تلاش تو بی‌فایده و بی‌ثمر است.

هوش مصنوعی: به نظر نمی‌رسد که بتوانیم از این دریای بی‌پایان خارج شویم، چون هر تلاشی که برای مقابله با این امواج داریم، بی‌فایده است.