غزل شمارهٔ ۲۱۲

هوش مصنوعی: خوشا زمانی که جان به دنیای وسیع برود و نفس‌هایی که در هوای آزاد و دل‌انگیز کشیده می‌شود.

هوش مصنوعی: از شدت غم در این فضای محدود آسمان جان دادیم، حالا می‌خواهیم از این تنگنای زندگی خارج شویم و به جایی وسیع‌تر برویم.

هوش مصنوعی: در این قفس، تا چه زمانی باید اسیر باشیم؟ بیایید از این محدودیت‌ها فراتر برویم و در آسمان وسیع پرواز کنیم.

هوش مصنوعی: از این دنیای پر از غم و رنج رهایی یابیم و به دنیای خوشبختی و آرامش برویم.

هوش مصنوعی: جایی که ما هستیم پر از ناخوشی و ناراحتی است، بیایید به مکانی برویم که بزرگ و خوشحال کننده باشد.

هوش مصنوعی: اگر آواز زیبای یوسف در کنعان را بشنویم، آزاد خواهیم شد و به شادابی و فراخی دلی خواهیم رسید که مانند پادشاه مصر است.

هوش مصنوعی: آیا ما هم می‌توانیم مانند یونس از دل ماهی بیرون بیاییم و در دنیای وسیع آزادانه سفر کنیم؟

هوش مصنوعی: از تنگناهای سخت و محدود دنیای مادی فرار کرده و به دنیای روحانی و وسیع‌تر سفر کنیم.

هوش مصنوعی: در این مکان تاریک و بی‌خدا چه باقی مانده‌ایم ای فیض، چون جان ما از جایی با نور بسیار است.