غزل شمارهٔ ۲۱

هوش مصنوعی: برای من ضروری است که به محبوب برسیم و از دیگران فاصله بگیرم.

هوش مصنوعی: من مانند نی هستم که از ریشه‌اش جدا شده‌ام، بنابراین باید ناله و شیون کنم.

هوش مصنوعی: من در کجا هستم و راه عقل و دین در کجا است؟ من دیوانه عشق هستم و برای من باید یاری باشد که مرا در این عالم تنها نگذارد.

هوش مصنوعی: بدون وصال او، بهشت برایم بی‌اهمیت است و باید بعد از نوشیدن شراب، مرا به حال خود بگذارند.

هوش مصنوعی: عشق وقتی نام نیک را بشنود، احساس شرم می‌کند. من عاشق هستم و همین باعث شده که احساس عذاب و ننگ داشته باشم.

هوش مصنوعی: من عقل و خرد را کنار گذاشته‌ام و به دیوانگی روی آورده‌ام؛ برای انجام این کار باید راه و شیوه‌ای پیدا کنم.

هوش مصنوعی: چقدر باید این راز را مخفی نگه دارم؟ زمان آن رسیده که از سرخوشی و حال خوبم بگویم.

هوش مصنوعی: به طور ناخواسته، رازهایی را در دل دارم که باید به کسی بگویم؛ کسی که می‌تواند آنها را درک کند و به گوشه‌ای از دل من راه پیدا کند.

هوش مصنوعی: با هم صحبت نکنیم و بهتر است که به کار و فعالیت بپردازیم. در مسیر او باید تلاش کنم.