غزل شمارهٔ ۲۶۵

هوش مصنوعی: عشق باعث شد عقل انسان را ترک کند؛ به فرزند نگاه کن که با پدرش چه کردی!

هوش مصنوعی: بسیاری از عیوب و نواقص در عقل و فکر وجود داشت، اما عشق آن‌ها را به زیبایی و هنر تبدیل کرد.

هوش مصنوعی: کسانی که برای تو نگران شدند، هیچ‌کس را نمی‌توان از حال و وضعیت آن‌ها مطلع کرد.

هوش مصنوعی: به خودم گفتم که با صبر و حوصله مشکل‌هایم را حل کنم، اما متوجه شدم که تلاش بیشتر و بهتر نیاز دارم.

هوش مصنوعی: که چه کسی توان تحمل درد و رنج عشق را دارد؟ باید راهی برای درمان آن پیدا کرد و به دنبال راه حل دیگری بود.

هوش مصنوعی: هر کسی که به غم تو دچار شد، از سرزمین آرامش و راحتی دور شد و سفر را آغاز کرد.

هوش مصنوعی: تنها تصویری از تو در ذهنم وجود دارد و باید غم را از دل بیرون برانم.

هوش مصنوعی: آسمان از غم تو به زانو درآمد، یا صدای ناله‌ام در آن تاثیر گذاشت.

هوش مصنوعی: دوست ای عشق را داستان غمناک را با شوق وصف می‌کرد، اما وقتی که نتوانست به خوبی بیان کند، به اختصار اکتفا کرد.