غزل شمارهٔ ۴۵۶

هوش مصنوعی: ای تو که در ذهن من حضور داری، مانند جوش و خروش تازه‌ای در سرزمین وجودم، نویدبخش شور و نشاطی دیگر هستی.

هوش مصنوعی: در چشمه‌ی زلال و خوشگوار، نوشیدنی وجود دارد و در دهانت نیز نوشیدنی دیگری هست.

هوش مصنوعی: هر عاشق دلی پر از غم و احساس دارد، اما شور و اشتیاق آن‌ها برای تو، بالاتر از همه‌ چیز است.

هوش مصنوعی: هر کسی که از ساقی سرمست است و به این گروه، از فروشنده‌ی شراب دیگری تعلق ندارد.

هوش مصنوعی: هر گروهی از انسان‌ها دارای عقل و درکی متفاوت هستند و ممکن است برای دیگران، رفتار یا فکرشان دیوانگی به نظر برسد.

هوش مصنوعی: عشق تو را دیگر نمی‌توانم بر دوش بکشم، زیرا تحمل فشار و بار آن برایم بسیار دشوار شده است.

هوش مصنوعی: آن کلامی که از دل عشق برمی‌آید، من آن را از زبان دیگران می‌شنوم.

هوش مصنوعی: کسی که زبان عشق را می‌فهمد، دیدگاه و درک متفاوتی دارد.

هوش مصنوعی: هر کسی که از غم و اندوهی رهایی یابد، از شادی و خوشحالی تو بهره‌مند خواهد شد؛ گویا این شادی صدای جدیدی برای او به ارمغان دارد.