غزل شمارهٔ ۵۸۲

هوش مصنوعی: تا به عشق تو جان و دل خود را سپردم، از خودم فاصله گرفتم و به تو ملحق شدم.

هوش مصنوعی: وقتی تو می‌روی، چشمانم را باز می‌کنم، حتی اگر به غیر از تو دل ببندم، هنوز حسرت تو را دارم.

هوش مصنوعی: وقتی لطف و محبت تو را دیدم، نورهای خشم و قهر را از دل خود دور کردم.

هوش مصنوعی: من تلخی قهر را در لطف و مهربانی تجربه کردم و در عین حال، از قهر هم به نفع خودم بهره بردم.

هوش مصنوعی: من هوشیارم که تو مرا بیدار می‌کنی، اما در عین حال در دوران مستی هم، هم هوشیار هستم و هم مست.

هوش مصنوعی: تو همان هستی که از ابتدا بودی و من به خاطر تو به گذشته‌ام وابسته‌ام.

هوش مصنوعی: وجود تو وابسته به ذات خودت است و من در حقیقت هیچ وجودی ندارم و فقط لحظه‌ای هستم.

هوش مصنوعی: تو از خودت بزرگ‌تری و من به تو ارادت دارم، اما در درون خودم احساس کوچکی می‌کنم.

هوش مصنوعی: نعمت و برکت را در کفر و بی‌دینی دیدم، اما وقتی موهایت در دستم افتاد، ایمان را به دست آوردم.