غزل شمارهٔ ۶۰۰

هوش مصنوعی: در این باغ من بی‌خبر از درد و رنج، به دنبال عشق و یاد محبوبم هستم و مانند مار در این ویرانه به جست‌وجوی گنجی می‌گردم.

هوش مصنوعی: در آسمان عالم، روح من شبیه نقشی از امکان است که به دور مرکز یگانگی می‌چرخد مانند پرگار.

هوش مصنوعی: بله‌گو هستم و بدنبال بلا و سختی می‌گردم. قضا و قدر برای من مانند چوب بازی است و من برای خودم به دنبال چیزی نمی‌گردم، بلکه بر اساس خواسته یار حرکت می‌کنم.

هوش مصنوعی: برای چیدن گل‌ها از این باغ، هزاران شکل و رنگ را می‌بینم و برای آن گل وحشی، دور خارها می‌چرخم.

هوش مصنوعی: من از تیر و شمشیر او نمی‌هراسم و پشت به او نمی‌کنم. برای این کار، جانم را هم فدای او می‌کنم و در پی او می‌گردم.

هوش مصنوعی: عشق و انتظار دیدار او باعث شده که آرامش و صبرم را از دست بدهم. در دل می‌خواهم که جایی امن و آرام داشته باشم، اما مانند پرنده‌ای هستم که در آسمان پرواز می‌کند و نمی‌تواند به آشیان خود برگردد.

هوش مصنوعی: به دیدار دوست می‌روم و برای او هدیه‌ای باارزش و مناسب می‌خواهم. در این بازار به دنبال آن می‌گردم.

هوش مصنوعی: در این بازار پر از محافل عاشقانه، به دنبال درمانی برای دردهایم هستم و با هر عطاری که می‌رسم، کوچکی از نشانه‌ای از کسی را جستجو می‌کنم.

هوش مصنوعی: در این بازار عطاران، هرچند که نیازمند و بیمار عشق هستم، نمی‌توانم رحم و لطفی از طبیب عشق دریافت کنم.

هوش مصنوعی: من خود را قلندر نمی‌دانم، هرچند که در ظاهر مانند آن‌ها به نظر می‌رسم، اما در دل و معنا فراتر از دنیای ظاهری و شکل‌ها، به دنبال حقیقت و معرفت می‌گردم.

هوش مصنوعی: وقتی که به دنبال شرافت و مقام هستم، در هر دو دنیا عزیز و محترم می‌شوم، اما اگر به خاک پای دیگران تبدیل شوم و خود را humble کنم، در آن صورت در هر دو دنیا بی‌ارزش و خوار می‌شوم.

هوش مصنوعی: وقتی که من دوستش دارم، جهان به من سلطه پیدا می‌کند؛ اما زمانی که از او بیزار شوم، همه چیز بر من دشوار می‌شود.

هوش مصنوعی: من به دنیای بی‌نیازی و قناعت می‌پردازم، اما اگر به دنبال پول بروم، در واقع خود را به احتیاج هر انسان بی‌مقدار درمی‌آورم.

هوش مصنوعی: عمر انسان به سرعت سپری می‌شود، بنابراین بهتر است که از بحث و جدل دست بکشیم. وقتی نتوانستم کارهایم را به درستی انجام دهم، به گفت و گو و صحبت کردن مشغول می‌شوم.