غزل شمارهٔ ۶۴۵

هوش مصنوعی: دل من از فرمانبرداری سرپیچی می‌کند و نمی‌دانم چگونه با این وضعیت کنار بیایم؛ کارهایم از دستم خارج شده و حل کردن مشکل پیش آمده برایم دشوار است.

هوش مصنوعی: سرنوشت من را به زنجیر کشیده و دل من به خاطر آن خواسته‌ای رنج می‌برد. حالا چگونه می‌توانم این وضعیت را تغییر دهم؟

هوش مصنوعی: در آغاز روزگار، جنون و عقل به افراد داده شده است. حال آنکه مجنون به خوبی از این نعمت استفاده کرده و عاقل به تلاش‌های بیهوده می‌پردازد. من چه باید بکنم؟

هوش مصنوعی: تمام ویژگی‌ها و کمبودهای انسان‌ها سرنوشت از پیش‌نوشته‌ای دارد. اگر من با کاستی به دنیا آمده‌ام، چگونه می‌توانم خود را کامل گردانم؟

هوش مصنوعی: اگر نتوانم با نفس خود بر بیایم، چگونه می‌توانم با جمعیت دیو مانند سوار و پیاده مقابله کنم؟

هوش مصنوعی: ابتدا دل خود را به من بسپار و سپس شجاعت و دلیری را در من تماشا کن. با دشمنی که در درون من است، چگونه باید برخورد کنم؟

هوش مصنوعی: کارم به شدت پیچیده و دشوار شده مثل زلف‌های پیچیده و زیبای معشوق. ای کاش می‌دانستم چگونه می‌توانم این مشکلات و گره‌های زندگی‌ام را برطرف کنم.

هوش مصنوعی: من درگیر فشار و حمله‌ی آداب و رسوم مردم شده‌ام و نمی‌دانم چطور باید با این عادات نادرست و بی‌خبری مردم مقابله کنم.

هوش مصنوعی: آزادگان به مقصد خود رسیده‌اند و من که برگشته‌ام، نمی‌دانم چطور می‌توانم این شرم را تحمل کنم.

هوش مصنوعی: اگر فیض و عشق دل مرا برای سلوک در راه دوست مساعد نکند، چگونه می‌توانم مراحل این مسیر را طی کنم؟