غزل شمارهٔ ۶۶۷

هوش مصنوعی: باید عشق و شوق عشق را پیدا کنم تا بتوانم در دنیا شوری به پا کنم. به دنبال حالتی هستم که بتوانم سر و صدایی در آسمان به وجود بیاورم.

هوش مصنوعی: به دنبال دستیابی به شوری هستم که بتواند ملائک را به تکاپو بیاندازد و من نیز در دنیای بالا بر این علم و دانش بی‌خبری غالب شوم.

هوش مصنوعی: ای ساقی، بیک نوشیدنی به من بده تا بوی خوش می در دماغم بچرخد و از این خشک‌سالی و دیوانگی، مشتی از این افراد نادان را در آتش شور و شوق سرخ کنم.

هوش مصنوعی: این شعر می‌‌گوید که من به خاطر عشق و شادی ناشی از آن، قادر به تغییر و از نو ساختن دو دنیای وجود هستم. سپس، بعد از این تغییر، به ارزش واقعی هر دو جهان می‌‌رسم و به حقیقتی عمیق‌تر پی می‌‌برم.

هوش مصنوعی: من در دل و جان خود شعله‌ای برپا می‌کنم و شور و هیجان ایجاد می‌کنم، سپس از آسمان پایین می‌آیم و بر فراز جهان قدم می‌گذارم.

هوش مصنوعی: از این دشواری و مضیقه فرار می‌کنم تا به جهانی بی‌حد و مرز برسم. از بین قومی که علم و آگاهی دارند، در سرزمین جانم شور و هیاهو به‌پا می‌کنم.

هوش مصنوعی: الهی! یک لحظه از نعمت خودم، این شراب عشق را به من عطا کن تا بتوانم این واقعیت مجازی را در دریا وجودم نابود کنم.