غزل شمارهٔ ۴۳۰

هوش مصنوعی: دوستان، به خاطر خدا، دل‌های خود را در این سبو بیندازید و غم‌های مرا با میم شست‌وشو دهید.

هوش مصنوعی: من آرزو دارم که جامی پر از می به دستم بدهند. از شما خواهش می‌کنم که در نزد خدا، شفاعت من را بکنید.

هوش مصنوعی: وقتی که از نوشیدن مداوم شراب دوست مست می‌شوید، از شما خواهش می‌کنم که برای مستی من نیز دعا کنید و آرزو داشته باشید.

هوش مصنوعی: به من آب می‌دهید تا وضو بگیرم، حالا رو به سمت میخانه کنید.

هوش مصنوعی: وقتی بیمار شوم، به میکده می‌روم زیرا برای درمانم باید شراب بنوشم.

هوش مصنوعی: وقتی که از خودم دور شوم، مرا به یاد خودتان بیاورید؛ زیرا وقتی برگردم، احساس خفگی و فشاری در گلوی خود خواهم داشت.

هوش مصنوعی: زمانی که می‌خواهید از دنیا بروید، از من بخواهید که جامی برایتان بیاورید. چون رنگم زرد شده، امیدوارم در لحظه‌های آخر، چهره‌ام سرخ و شاداب باشد.

هوش مصنوعی: برای من تابوتی از تاک تهیه کنید و کفن من را نیز از برگ‌های تاک بسازید. در میکده، لطفاً مرا با شراب بشویید و پاکیزه کنید.

هوش مصنوعی: تا زمانی که زنده‌ام، هرگز از میکده خارج نخواهم شد و حتی پس از مرگ نیز یاد و خاطره‌ام در آنجا باقی خواهد ماند.

هوش مصنوعی: در خاک من اجازه دهید که یکی دو بار به خاک سپرده شوم، همان‌طور که در گلو میم می‌شود.

هوش مصنوعی: به خاطر عظمتی که دارم، به میخانه‌ها توجه کنید و از هر بطری و ظرفی راهی برای دسترسی به نوشیدنی‌ها پیدا کنید.

هوش مصنوعی: اگر من دردی را تحمل کنم و وجودم در کنار شما متلاشی شود، شما به گونه‌ای با من رفتار کنید که گویی از خاک من چیزی برایتان می‌سازید.

هوش مصنوعی: جز چند تکه ریزه‌ای که از خم یا سبو می‌افتد، چیز دیگری در دستان من نخواهد بود. هر قدر هم که در خاک و زمین جستجو کنید، نتایجی نخواهید یافت.

هوش مصنوعی: اگر بی‌نواها و درماندگان شاهد حالتی شگفت از شادی شما شوند، ناگزیر به سوی شما خواهند آمد و عطر جمال شما را از خاک قبر فیض استشمام خواهند کرد.