غزل شمارهٔ ۴۴۸

هوش مصنوعی: در شب، مدام بر درگاه پروردگار گریه و زاری می‌کنم. وقتی روز می‌آید، دلی شاد و یاری برای خسته دلان می‌یابم.

هوش مصنوعی: بر در دوست، درخواست و یاری کن و از خداوند مهربان، کمک و نعمت طلب کن.

هوش مصنوعی: غم‌های دل خستگان را تا جایی که می‌توانی برطرف کن و شکایت‌های آن‌ها را تا حد ممکن به درگاه حق برسان.

هوش مصنوعی: به یاد روز قیامت باش تا بتوانی در لحظات غم و ندامت، اشک بریزی و از دلنتاب کن.

هوش مصنوعی: وقتی که کیسه‌ای پر از طلا داری، به هنگام عبور از کنار مسکین‌ها، طلاهای خود را در راه آنها بریز تا آن‌ها هم کمی رفاه داشته باشند. در عوض، فقر و تنگدستی را مانند کاسه‌ای چوبی بر در حق (عدالت) بگذار تا همگان از حال یکدیگر باخبر شوند.

هوش مصنوعی: در طول شب، انسان در تلاش است تا از خداوند طلب آمرزش کند، اما وقتی صبح می‌شود، به دنبال روزی و کار برای تامین نیازهای خود می‌افتد.

هوش مصنوعی: از ناله شب گذشته سبک شو و از بار گناهی که در طول روز بر دوش داشتی رها شو، تا برای دیگران و آنها که نیازمندند، زیر بار نرمی و تحمل قرار بگیری.

هوش مصنوعی: دیروز به خاطر یک گناه، سنگینی و غم را حس کردم و احساس کردم تا وقتی این بار سنگین را از دوش خود برندارم، راحت و سبک نخواهم شد.

هوش مصنوعی: در جمع و محفل، دل خود را به خدا متمایل کن و نسبت به مردم خوش‌رویی کن، اما هنگامی که به خلوت می‌روی، قلبت را به سوی محبوبت ببر.

هوش مصنوعی: آنچه به تو نشان دادم، راه درست و صحیحی است. اگر به سوی این راه بیایی، خیلی زود به پروردگار خواهی رسید.