غزل شمارهٔ ۷۹۴

هوش مصنوعی: گاهی به سوی بندگی و فرمانبری می‌روم و گاهی به سمت سرکشی و نافرمانی. من نمایانگر رحمت و لطف خدا هستم و او نیز مظهر آمرزش و بخشش است.

هوش مصنوعی: گاهی محبت او باعث می‌شود که به سوی عبادت و اطاعت بروم، و گاهی هم خشم او مرا به سوی نافرمانی می‌کشاند.

هوش مصنوعی: در گنهم، زمانی که عفو و بخشش به سوی بهشت می‌آید، من از ظلم و انتقام دور می‌شوم و به سمت روشنایی و نجات می‌روم.

هوش مصنوعی: گاهی زیبایی او باعث می‌شود تا به شکرگزاری از او برسم و گاهی نیز خود زیبایی‌ام مرا به بی‌اعتنایی و نافرمانی از او سوق می‌دهد.

هوش مصنوعی: خطای من و صبر و بردباری او از حد گذشت. حالا معلوم نیست سرانجام من و او چه خواهد شد.

هوش مصنوعی: وجود او از وجود ماست و وجود ما از عدم. او پایدار و باقی است، در حالی که ما همه در خدمت او هستیم.

هوش مصنوعی: دل من در شوق و هیجان است، مانند گوی که در بازی چوگان به دست او می‌افتد و دوباره به هوا پرتاب می‌شود.

هوش مصنوعی: شخصی که به شدت تحت تأثیر موسیقی قرار گرفته و به آن وابسته شده، به گونه‌ای که هوش و حواسش را از دست داده است. صدای موسیقی آنقدر برایش دلنشین و جذاب است که احساس می‌کند گوشش از شنیدن این نغمه‌ها لذت می‌برد و به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: من به خاطر خواسته‌اش، خود را به این صحبت درگیر می‌کنم، چرا که لطف و رحمت او از جان و دل من سرچشمه می‌گیرد.