غزل شمارهٔ ۴۲

هوش مصنوعی: تو داروی درد بی‌درمان ما هستی و درمان‌کننده‌ی ناهنجاری‌های ما.

هوش مصنوعی: تو با عشق خود به دل و جان ما آتش زدی، تا هم قلب ما و هم روح ما را بسوزانی.

هوش مصنوعی: در زندگی، آتش عشق و احساسات بهتر از آب است، زیرا هم روح ما را زنده نگه می‌دارد و هم ایمان و باورهای ما را تقویت می‌کند.

هوش مصنوعی: ای آتش افروز، با کمال میل آتش‌ات را بر جان ما بسوزان و از ما دریغ نکن.

هوش مصنوعی: ما در این آتش لذتی داریم، پس با دقت و شدت بیشتری آن را شعله‌ور کن.

هوش مصنوعی: این عشق یا مانند آتش سوزانی است که روح را می‌سوزاند، یا مانند آب حیات که به انسان زندگی می‌بخشد، یا مانند بهشت و نعمت‌های فراوانی که ما را خوشبخت می‌کند.

هوش مصنوعی: یا اینکه اینجا باغ و بوستان و گلزار است، یا اینکه فقط گل‌ها و لاله‌ها و ریحان‌های ما وجود دارند.

هوش مصنوعی: خارستان ما به یکباره تبدیل به گلستان شد، کلبهٔ غم ما نیز تغییر کرد.

هوش مصنوعی: صد هزار آفرین از صمیم قلب نثار او می‌کنم، به امید اینکه هر لحظه بر وجود محبوب من افزوده شود.