غزل شمارهٔ ۱۴۶

هوش مصنوعی: ما هیچ‌کس جز او نیستیم، او خود را دوست می‌دارد. اگر ما هم وجود داشته باشیم، آن وجود متعلق به اوست.

هوش مصنوعی: هر چیزی که در جهان وجود دارد، دارای لایه‌ای از محتوا و معنی است. در اینجا، عمق و اصل آن چیز (مغز) به خودی خود مهم‌تر و ارزشمندتر از ظاهر و شکل خارجی (پوست) آن تلقی می‌شود. به عبارت دیگر، حقیقت و باطن هر چیزی، به اندازه‌ای قابل توجه و ارزشمند است که شایسته توجه بیشتری می‌باشد.

هوش مصنوعی: اگر چه چهره‌ات روشن شده، اما تمام وجودت در قید و بند است. هرچند معنی پنهان است، اما سراسر وجودت از آن پر است.

هوش مصنوعی: هر چیزی در جهان، نشانه‌ای از خداوند و راهی برای ستایش اوست. تمام مظاهر و اشکال، پرده‌ای از حقیقت او به شمار می‌روند و تنها اوست که معنای حقیقی آن‌ها را در خود دارد.

هوش مصنوعی: با زبان فطرت، همه موجودات به ستایش و تسبیح خداوند مشغولند و این کار برای آنها به صورت طبیعی و بدون هیچ گونه تکلیفی انجام می‌شود. طبع آنها به این کار تمایل دارد و خود به خود آن را انجام می‌دهند.

هوش مصنوعی: عارفان درک عمیق و معنوی دارند و به باطن امور توجه می‌کنند، در حالی که جاهلان فقط به ظواهر و شکل‌های خارجی اشیاء نگاه می‌کنند.

هوش مصنوعی: من نه از عارفان هستم و نه از نادانان. روزی‌ام را از عمق دریاهای معانی جست‌وجو می‌کنم.

هوش مصنوعی: چون من راهی به دریا ندارم، پس به جوی آب راضی شده‌ام. و چون به محفل و مجلس دسترسی ندارم، پس خانه من کجاست؟

هوش مصنوعی: من در دشت حقیقت، فیض را دیدم که در گردشی است. به او گفتم آیا چیزی به دست آوردی؟ او پاسخ داد که تنها سهم من بوی خوش این گل است.