غزل شمارهٔ ۷۱۶

هوش مصنوعی: ای آنکه بیرون از دنیای وجود و همه مکان‌ها هستی و بالاتر از هر چیزی که علامت می‌دهند.

هوش مصنوعی: زبان از ستایش تو ناتوان است و عقل در شکرگزاری تو متعجب مانده است.

هوش مصنوعی: تو از هر شبه و مشابه و همتا پاک و بی‌نظیری، و از هر گونه توصیف و وصف و بیان مقدس و دوری.

هوش مصنوعی: دست قیاس و برداشت محدود، از عظمت و ویژگی‌های تو کوتاه است و نمی‌تواند به درستی به تصور درآید.

هوش مصنوعی: ای ثبات و استواری هر چیزی که راست و ثابت است، تو زندگی‌بخش هر آنچه جان دارد.

هوش مصنوعی: عاشقان به زیبایی تو مجذوب و شگفت‌زده‌اند، و عارفان در عظمت و جلال تو گیج و متحیر شده‌اند.

هوش مصنوعی: هر چیزی که دیگران می‌توانند درباره‌اش صحبت کنند، برتری آن چیزی است که نه به من مربوط می‌شود و نه به آن‌ها.

هوش مصنوعی: همه جا از تو تهی است و در عین حال، تویی که فراتر از همه چیز و خدای این جهان هستی.

هوش مصنوعی: خدای آسمان‌ها و زمین، که جهان و زمان را خلق کرده است.

هوش مصنوعی: در دل من، کسی که با تو ارتباط دارم، به خداوندی که مرا از خودم رها کند.

هوش مصنوعی: می‌خواهم به قله‌های بلند و عالی برسیم و در مسیر پیشرفت و ترقی در زندگی و وجود انسان، به مراحل بالاتر و عالی‌تر دست یابیم.

هوش مصنوعی: هر لحظه حال من را بهتر کن تا جایی برسم که چیزی بهتر از آن وجود ندارد.

هوش مصنوعی: سعیت کن که با بخشش، بدی‌ها را فراموش کنی و خطای دیگران را با رحم و محبت در نظر بگیری.

هوش مصنوعی: بخشی از رحمت و آمرزش تو حتی یک نشانه از گناهکاری باقی نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: نور محبت تو در دل فیض وجود دارد، تا خودش را به تو برساند.