غزل شمارهٔ ۹۲۷

هوش مصنوعی: زندگی چه مدت مرا در خود گرفتار خواهد کرد؟ ای کاش هرگز به زندگی پا نمی‌گذاشتی و در عدم باقی می‌ماندی.

هوش مصنوعی: ای مرگ، لباس جسم را از روی روح بردار تا دل از آلودگی‌ها و نگرانی‌های زندگی پاک شود.

هوش مصنوعی: اگر تو از من جدا شوی، ای عمر من، فردا هیچ‌گاه سرم را از زمین بلند نخواهم کرد، به خاطر ننگی که در زندگی بر دوش دارم.

هوش مصنوعی: در زندگی‌ام هیچ‌گاه از زیبایی‌ها و لذت‌های ظاهری چیزی نچیدم. خدایا، نگذار که مرگ من با رنگ و بویی از این دنیای فریبنده باشد.

هوش مصنوعی: زندگی سخت و تلخ، به روح لطیف و خوشایند آسیب می‌زند و مانند سنگی، روشنایی و زیبایی روح را می‌شکند.

هوش مصنوعی: دل به شدت از وضعیت صلح و جنگ ناراحت و نگران شده است؛ ای خدا، ما را از چنگال زندگی نجات بده.

هوش مصنوعی: این نیمه جان من را در مسیر عشق و دوستی قربانی کن، ای فیض، تا کی می‌خواهی در رسوایی زندگی باقی بمانی؟