غزل شمارهٔ ۴۳۳

هوش مصنوعی: نگاه تو مرا نیمه مست کرده و من از بلا و گرفتاری زلف تو به خدا پناه می‌برم.

هوش مصنوعی: چشمان پر ز شوق تو به قلب‌ها حمله می‌کنند و مثل طوفانی آن‌ها را متزلزل و بی‌قرار می‌سازند.

هوش مصنوعی: تو دل مرا از من گرفتی و می‌خواهی جانم را بگیری، اما چگونه می‌توانم جانم را از دست تو برطرف کنم؟ پناه بر خدا!

هوش مصنوعی: گیسوانت را باز کن و با دقت نگاه کن، هیچ دلی از دام عشق رهایی نیافته است، پناه بر خدا.

هوش مصنوعی: هیچ چیزی از تو در میان نیست و از دهان تو نیز هیچ چیز به بیرون نمی‌آید، به خداوند پناه می‌برم.

هوش مصنوعی: از هر چیزی که در وجودت هست، خودت را حفظ کن و مراقب باش. در هر گوشه‌ی وجودت، سر تا پا از آنچه داری، احتیاط کن.

هوش مصنوعی: اگر تو نبودي، فیض و رحمت هم به کمک نمی‌آمد، زیرا تنها در سایه توست که به من پناه داده می‌شود.