غزل شمارهٔ ۱۲۷

هوش مصنوعی: هر کاری که تو انجام بدهی خوب به نظر می‌رسد و هر چیزی که محبوب به آن علاقه‌مند باشد، مورد پسند است.

هوش مصنوعی: دل به زیبایی تو علاقه‌مند نیست، زیرا هر چیزی که دلنشین و خواستنی باشد، جلوه‌اش از آن توست.

هوش مصنوعی: دل از تو می‌ترسد چون تو در قدرت و عظمت هستی و هر چیزی که ترسناک است، ناشی از قوت و تسلط توست.

هوش مصنوعی: من عاشق این هستم که تمام جهان را به تو مرتبط بدانم و تمام هستی‌ام به تو پیوند دارد.

هوش مصنوعی: تو مطلوب همه‌ای و خواسته‌ی هر فردی به نوعی خود تو هستی.

هوش مصنوعی: در واقع، تو همان دوست و محبوب او هستی، هرچند که یوسف محبوب یعقوب است.

هوش مصنوعی: هر کسی که از تو بهره‌مند شود، برمی‌خیزد و به موفقیت می‌رسد، اما هر کس که تحت فشار و ظلم قرار بگیرد، گرفتار شکست خواهد شد.

هوش مصنوعی: هر شخصی که به تو نزدیک می‌شود، تحت تأثیر تو قرار می‌گیرد و به نوعی در دام تو می‌افتد؛ خواه در موقعیت بالاتر باشد، خواه در موقعیت پایین‌تر، یا به تو وابسته باشد.

هوش مصنوعی: همه در حال یادآوری و ستایش خداوند هستند، حتی اگر چیزی که در دست دارند، سنگ یا چوب باشد.

هوش مصنوعی: تمام تلاش‌ها و زحمات ما برای تو و به خاطر توست، حتی اگر عمر و صبر ما به طول عمر نوح و ایوب نیز برسد.

هوش مصنوعی: هر چیزی که به دست تو ساخته شده، کامل و بی‌نقص است، اما هر چه ما انجام می‌دهیم، نقص و عیب دارد.

هوش مصنوعی: منِ حقیر و شرمنده در برابر تو، هر کاری که با لطف و محبت انجام دهی، برای من ارزشمند و خوب است.