غزل شمارهٔ ۱۵۹

هوش مصنوعی: ما با دوست رابطه‌ای نزدیک و آشنایی داریم و این دوستی از عمق دل ما سرچشمه می‌گیرد و روشنی و نور خاصی به ما می‌بخشد.

هوش مصنوعی: هرچند که در ظاهر ممکن است بی‌ارزش به نظر برسیم، اما در واقعیت مقام و قدرتی بزرگ داریم که بر همه چیز تسلط دارد.

هوش مصنوعی: شخصی که از شهر ماست می‌داند این گوهر باارزش از کجا آمده است.

هوش مصنوعی: ما را نمی‌توان به قیمت کم و ارزانی به دست آورد، چون ارزش ما مانند مروارید در صدف است که بی‌قیمت نیست.

هوش مصنوعی: این جواهر نورانی که در شب در دست درویش است، از منبع ویژه‌ای الهی و بزرگ است.

هوش مصنوعی: عشق ما باعث حسرت دو جهان است و این نعمت از سوی خداوند است.

هوش مصنوعی: اگر ما به مقام شاهی برسیم، شاید بتوانیم به نوعی از او درخواست کمک کنیم.

هوش مصنوعی: این نعمت و لطفی که خداوند به بندگانش می‌دهد، مانند مومیایی است که جان‌های شکسته و آسیب‌دیده را احیا می‌کند و به آن‌ها حیات دوباره می‌بخشد.