غزل شمارهٔ ۶۲

هوش مصنوعی: ای عشق که باعث ایجاد احساس در من شده‌ای، من را دریاب و به من کمک کن، ای بلای مقدس که در زندگی‌ام آمده‌ای.

هوش مصنوعی: عشق و آرزوهایم به شدت آزارم می‌دهند و به خاطر این درد و سوز درونی، از زندگی خسته‌ام. از تو می‌خواهم که به حال و روزم توجه کنی و مرا درک کنی.

هوش مصنوعی: هر لحظه در دام خودخواهی و خود بزرگ بینی گرفتار می‌شوم، خدایا، مرا مدد کن و نجات بده.

هوش مصنوعی: با مردم صحبت کردن و حرف زدن از حق باعث شد که عمر من بی‌فایده بگذرد، لطفاً مرا درک کن.

هوش مصنوعی: هر لحظه بار سنگینی بر دوش من می‌آید و از سمتی دیگر، مرا به خواسته‌ام برسان.

هوش مصنوعی: غصه‌ها در دل من باقی مانده و برای گفتن آنها دلی شاد نیست. ای کسی که می‌توانی رازهایم را بفهمی، به من کمک کن.

هوش مصنوعی: دلم به خاطر غم‌ها و مشکلاتم در حال سوختن است و تنها یک دوست آشنا دارم که می‌تواند به من کمک کند. خواهش می‌کنم که به کمک من بیایی.

هوش مصنوعی: فقط برای جلب رضایت خدا و در مسیر او قدم گذاشته‌ام، لذا از تو می‌خواهم که مرا کمک کنی.

هوش مصنوعی: من با حالت فقر و نیاز به این در آمده‌ام، نگاهی به حال من بینداز و لطفی بکن.

هوش مصنوعی: ای راهنما، مرا به سوی حق و فیض هدایت کن و در این مسیر یاری‌ام کن.