غزل شمارهٔ ۶۰۱

هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی هر دختری، دیوانه‌وار دور او می‌چرخم و به خاطر عطر آن گلی که در باغ روییده، آرام‌آرام در باغ می‌گردم.

هوش مصنوعی: در این دنیا، همه چیز را غرق در حالت مستی و سرخوشی از شراب عشق و توحید می‌بینم. گاهی هم از نوشیدن بادهٔ غفلت، لحظه‌ای بیدار و هشیار می‌شوم.

هوش مصنوعی: اگر یک بار در زندگی کسی به دور کعبه طواف کند، من که دیوانه‌ام، هر لحظه دور یارم می‌چرخم.

هوش مصنوعی: گاهی به شوق دیدن چهره‌اش به باغ گل و گل‌ها می‌روم و به یاد نرگس زیبا و دلربایش، گاهی هم در جلو درش حسرتی کشیده و گردان هستم.

هوش مصنوعی: گاهی دیوانه‌ام، گاهی مست هستم، گاهی در اوج و گاهی در پستی. گاهی تنبل و گاهی پرانرژی‌ام. به‌طوری که به طور مداوم نوسان دارم و ثابت نیستم.

هوش مصنوعی: با من درباره عقل و دین صحبت نکن، چون سال‌هاست که در میکده‌های مغان به حال دیوانگی و با زنجیر زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: در یک زمانی شکلی از زندگی را برمی‌گزینم و در زمانی دیگر شکلی دیگر. گاهی به دنبال لذت و شادمانی هستم و گاهی به دنبال ملامت و عار.

هوش مصنوعی: گاهی به میخانه می‌روم و مست می‌شوم و نمی‌دانم کجا هستم، و گاهی هم به صومعه می‌روم و با لباس روحانی در آنجا می‌گردم.

هوش مصنوعی: گاهی در خوبی‌ها هستم و گاهی در بدی‌ها. گاهی در سود و گاهی در ضرر. گاهی به سوی روشنایی می‌روم و گاهی به سمت آتش می‌روم.

هوش مصنوعی: گاهی به این سو می‌روم و گاهی به آن سو، گاهی با سر و صدا و گاهی با حالتی شاد. من نیمه‌مجنون هستم، اما در عشق، مانند یک مجنون واقعی حرکت می‌کنم.

هوش مصنوعی: گاه در زندگی مانند گیاهان بهشتی در کنار دیگران رشد می‌کنم و گاه مانند سنگی سخت و بی‌احساس می‌شوم؛ از شدت عشق و شوقی که در قلبم دارم، در کوه‌ها سرگردان می‌شوم.

هوش مصنوعی: زیبایی همیشگی را در آغوش دارم و به خاطر عشق به محبوبانم، مانند پروانه‌ای که به دور نور می‌چرخد، به گرد زیبایی‌ها می‌گردم.

هوش مصنوعی: تمام وجودم پر از درد و تنهایی است، اما هیچ‌کس از حال رنگ پریده‌ام خبر ندارد. من به تنهایی در حال گشت و گذار در این درد بی‌درمانم.

هوش مصنوعی: در علم نتوانستم درهای عشق را باز کنم، بنابراین تلاش کردم تا به درک عمیق‌تری برسم. ای فیض، بمان تا من هر از گاهی بر اسرار و رازهای عمیق تامل کنم.