غزل شمارهٔ ۵۴۱

هوش مصنوعی: درد و دل من را نمی‌توان با درمان‌های دیگران تسکین داد؛ زیرا درمان واقعی و حقیقی فقط از سوی خداوند است و شفا و آرامش واقعی در نزد او وجود دارد.

هوش مصنوعی: رنج و سختی از جانب خداوند است و آرامش و راحتی از طرف مردم به وجود می‌آید. من آماده‌ام که جانم را برای یک مشکل خداوندی فدای تمام نعمت‌ها و پاداش‌هایی کنم که از سوی مردم به ما می‌رسد.

هوش مصنوعی: من دشت و کوه را بیشتر از شهر و روستا دوست دارم. صدای کوه هزار بار بهتر از صدای مردم است.

هوش مصنوعی: هر کس به طریقی می‌تواند تو را به دردسر بیندازد، بنابراین ای چشم بسته، پشت سر دیگران نگاه نکن.

هوش مصنوعی: می‌گویند مردم که راه حقیقت را ترک نکن، اما این را نشنو که مردی به سمت جهنم می‌رود تا مردم را ببیند.

هوش مصنوعی: از دنبال کردن افرادی که به شیطنت و فریبکاری معروف هستند، دوری کن. مراقب باش که در اثر امتحان‌های سخت و دشواری‌های زندگی، آسیب نبینی.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که افرادی دارای بار سنگینی از مشکلات و مسئولیت‌ها هستند و به خاطر حق و عدالت، این بار را تحمل می‌کنند. آن‌ها برای مدتی باید با سختی‌های مردم کنار بیایند و در این راه جان و دلشان را به خطر می‌اندازند.

هوش مصنوعی: اگر مخلوق را آزار بدهی، دل تو به سمت خدا نمی‌رود. دانایی و شناخت خدا به معنای دوری از آزار و بی‌اعتنایی به خلق خداست.

هوش مصنوعی: آیا میدانی که نعمت واقعی از سمت و سوی مردم نخواهد آمد، پس از صحبت‌های خسته‌کننده و بیهوده مردم دوری کن.