غزل شمارهٔ ۷۷۸

هوش مصنوعی: یک لحظه بیاید و کنار ما بنشیند تا ببینیم چقدر بدی و بی‌رحمی در رفتار او وجود دارد.

هوش مصنوعی: دل‌های عاشقان به خاطر غم تو در آتشفشان درد و رنج سوزان است و اشک‌هایشان چون خون جاری می‌شود.

هوش مصنوعی: احتمالاً اگر دلت رحم داشته باشد، ممکن است از درد و ناله‌های غم‌انگیز رنج بکشید.

هوش مصنوعی: برای مدتی آرام بگیر و شعله‌ای را روشن کن. لحظاتی را در کنار آتش بگذران و سپس باز هم آن را روشن کن.

هوش مصنوعی: اگر از یک فرد غریبه سوالی بپرسی، این باعث نمی‌شود که تو کمتر از آنچه هستی به نظر بیایی.

هوش مصنوعی: لحظه‌ای فکر کن که جانم چه حالتی خواهد داشت. از من بپرس و ببین که به چه حالی هستم.

هوش مصنوعی: بیچاره و غمگین چه کاری می‌تواند در غمت انجام دهد؟ حسرت و تنهایی او را بیشتر غمگین کرده است.

هوش مصنوعی: آیا کسی تا به حال چنین ظلمی را شنیده یا یاری با این ویژگی‌ها را دیده است؟

هوش مصنوعی: اگر دشمنی را ببینم، به خاطر غم دوستانم به حالت دل‌سنگین اشک می‌ریزم.

هوش مصنوعی: اگر لحظه‌ای بدون تو نفس بکشم، آتش در آسمان و زمین شعله‌ور می‌شود.

هوش مصنوعی: اگرچه در دل سردم، اما اگر آهی بکشیم، دود آن به آسمان می‌رود.

هوش مصنوعی: چشمانم به طور مداوم اشک می‌ریزند و این باعث شده لباس‌ها و دامنم به رنگ احساساتم آغشته شود.

هوش مصنوعی: تا به نزد من بیایی و مرا بخوانی و بنوازی، یا اینکه با خنجر کینه‌ام را بربایی.

هوش مصنوعی: اگر از عشق بهره‌ای نداری، از عشق دست بردار تا به بهشت برینی نرسی.