غزل شمارهٔ ۱۸۷

هوش مصنوعی: من کجا باید برم از دست غمت، وای که ستم تو با من چه می‌کند.

هوش مصنوعی: من به خاطر غم تو جانم را فدای تو می‌کنم، تا در روز قیامت از میان مردگان، شایسته در کنار تو باشم.

هوش مصنوعی: زمانی که به خاک تبدیل شوم و در راه تو قرار گیرم، تا پایان دنیا بر سر من و قدمت برکت خواهد بود.

هوش مصنوعی: نگاه تو گاهی بر من ظلم می‌کند و من هم گاهی از این ظلم تو فریاد می‌زنم.

هوش مصنوعی: هر کاری که با تو انجام می‌دهد، محبت و لطف توست. هرگز نگو که چه کارها انجام می‌دهد، بلکه برعکس، باید به محبت او تاکید کرد.

هوش مصنوعی: ای بخشنده، هر لحظه به من نیکی کن و از ستمی که بر تو رفته است، خجالت‌زده باش.

هوش مصنوعی: سخن عشق همانند تو، بسیاری از نعمت‌ها را از دل آتش قلم تو به دست می‌آورد.