غزل شمارهٔ ۵۲۹

هوش مصنوعی: ای تو که در محبت و نیکی بی‌نظیری، بر کسی که درگیر سختی دوری است، رحم کن.

هوش مصنوعی: ما به تو امیدهایمان را سپردیم، هرچند که در کارهای بد دچار غفلت شده‌ایم.

هوش مصنوعی: تو ما را از خودمان حفاظت کن، زیرا از تو بهره‌ای جز تو نداریم.

هوش مصنوعی: ما از عهده‌ی کاری برنمی‌آییم، تو خودت دست به کار شو چون تو خالق هستی.

هوش مصنوعی: ما همه فناپذیریم و تو باقی می‌مانی. آنچه ما داریم از بین می‌رود و فقط تو هستی که باقی می‌مانی.

هوش مصنوعی: محبت و پذیرش ما از طرف تو، ای بخشایشگر، به خاطر لطف و مهربانی‌ات است.

هوش مصنوعی: براساس گفته‌ های شاعر، بخشش و گذشت از گناهان دیگران برای تو کار ساده‌ای است، اما تحمل و صبر بر مشکلات و رنج‌ها برای ما بسیار دشوار و طاقت‌فرسا است.

هوش مصنوعی: دل ما را گزند جگرخواران گرفته و در میانه‌ی این درد، ما به حرف‌های تو گوش می‌سپاریم و نزد تو، چاره‌ای می‌یابیم.

هوش مصنوعی: لطف و مهربانی خود را به من ارزانی دار، چه صبح‌ها و چه شام‌ها، تا از فیض و برکت آن بهره‌مند شوم.