غزل شمارهٔ ۳۹۸

هوش مصنوعی: دل من می‌خواست که این غم و اندوه تمام شود، اما نمی‌توانم از احساسات شدیدی که درونم است رهایی پیدا کنم.

هوش مصنوعی: انسانی که بی‌فکر و هوسباز است، جز غم عشق چیزی جز غم و اندوه با خود ندارد. در دل شب، بدون روز و روشنی، زندگی ممکن نیست و فقط تاریکی باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: عشق و زیبایی دختران دلربا هرگز عقل و اندیشه را از بین نمی‌برد. درستی مستی و شوق به نوشیدن به حدی نمی‌رسد که آدمی را از حالت طبیعی‌اش خارج کند.

هوش مصنوعی: کسی که طعم لذت عشق را چشیده باشد، هرگز نخواهد توانست به زیبایی چهره محبوبش فکر نکند، حتی اگر باعث نابینایی او شود.

هوش مصنوعی: زاهد سرد و خشک را شراب به مستی می‌آورد، اما دیو نمی‌تواند به خاطر همراهی با فرشتگان، ملک به خود بگیرد و مانند حور نشود.

هوش مصنوعی: اگر زاهد به خاطر بهشت گرما و شوری در دلش پیدا کند، چه فایده دارد؟ هر سنگی که در آتش بماند، نمی‌تواند به طلا تبدیل شود.

هوش مصنوعی: خصیصه‌ی بدی ریشه‌دار می‌شود و به راحتی از بین نمی‌رود، همان‌طور که مار نمی‌تواند به آسانی از جادوی خود دست بکشد.

هوش مصنوعی: دیروز دل من به خاطر سنگینی بار دیگران خیلی احساس ناراحتی کرد. کاش این بار سبک‌تر می‌شد، اما نمی‌شود که این فشار از روی من برداشته شود.

هوش مصنوعی: دوست من با وعده‌ای که داده است، گاهی خوشی را به یادم می‌آورد، اما در این‌جا، غم من به‌واسطهٔ این جادو برطرف نمی‌شود و شاد نمی‌شوم.