غزل شمارهٔ ۹۰۱

هوش مصنوعی: هیچ کس در جهان به زیبایی تو نرسیده و هیچ کسی مانند عشق تو، غم و شدت احساس را تجربه نکرده است.

هوش مصنوعی: نور تو که بر جهان روشنایی می‌افشاند، از دیدگان پنهان است و هیچ کس نه تنها شاهد نمایان، بلکه شاهد پنهان نیز نیست.

هوش مصنوعی: دو جهان به زیبایی تو که هنوز خود را نشان نداده‌ای، شیفته است و هیچ‌کس تاکنون چنین زیبایی را مشاهده نکرده است.

هوش مصنوعی: ما با وجود اینکه به هم نزدیکیم، به شدت از تو دور هستیم. هیچ‌کس تا به حال چنین نزدیک شدن و فاصله‌ای را تجربه نکرده است.

هوش مصنوعی: در دو جهان، همه غرق در مستی و خرابی هستند به خاطر یک جرعه از جام الست. هیچ‌کس تاکنون چنین شرابی با این قدرت را تجربه نکرده است.

هوش مصنوعی: به جز دل زاهدان و اهل شراب که در سرزمین تو احساس آزادی و شجاعت می‌کنند، هیچ کس در جهان به چنین آرامشی دست نیافته است.

هوش مصنوعی: یاریت و کمک تو به این معناست که حتی اگر مانند منصور کشته شوی، کسی تاکنون چنین منصوری را ندیده است.

هوش مصنوعی: من زهر غم تو را می‌خورم، اما با این حال از شادی و جشن دل شاد هستم، چرا که هیچ‌کس از درد و رنج من سودی نبرده است.

هوش مصنوعی: هر جا که کسی بی‌دلی و بی‌حالی وجود دارد، با بروز کلام تو و سخنان پر معنا، آنجا جان تازه‌ای می‌یابد، چرا که هیچ‌کس پیش از این صدای تو را نشنیده است.

هوش مصنوعی: شعرهای دلنشین و تاثیرگذار تو، مانند گوهری روشن و بی‌نظیر است که هیچ‌کس، به جز تو، به چنین کلامی دست نیافته است.