غزل شمارهٔ ۶۳۵

هوش مصنوعی: من نمی‌دانم که آیا تو جان من هستی یا من جان تو هستم. احساس می‌کنم که مرز میان ما محو شده است و هویت‌ ما در هم تنیده شده است.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم خودم را از تو جدا کنم؛ نمی‌دانم که آیا تو دوست من هستی یا دشمنم.

هوش مصنوعی: من در کنار تو هستم اما به خاطر جدایی از تو می‌سوزم. در این حال، نمی‌دانم آیا باغ من در حال زندگی است یا در آتش سوخته است.

هوش مصنوعی: چهره و موهای تو برای من مانند قبله‌ای است که در هر روز و شب به آن توجه دارم. من در وجود تو معانی کفر و ایمان را نمی‌دانم.

هوش مصنوعی: خم ابروی تو یا کاشانه‌ی پرستش، من از دزدانی که به من آسیب می‌زنند، خبر ندارم.

هوش مصنوعی: می‌دانم که لباس من پاره‌است و از آن جیب دارم، اما نمی‌دانم که چطور دامنم این وضعیت را تحمل می‌کند.

هوش مصنوعی: من در عشق تو آن‌قدر غرق شدم که دیگر نمی‌دانم آیا این عشق توست که مرا مست کرده یا خودم هستم که در این حال از خود بیخود شده‌ام.