غزل شمارهٔ ۵۴۷

هوش مصنوعی: هرچقدر که بنشینم یا برخیزم، در حالتی هستم که ارتباطی با تو ندارم. خود را به عنوان کسی مستقل از تو نمی‌شناسم.

هوش مصنوعی: اگر بخواهم با کسی صحبت کنم یا اگر به سکوت بنشینم، من برای تو این کار را می‌کنم. برای تو سکوت می‌کنم، اما کلامی هم دارم.

هوش مصنوعی: من درخواست شفای خود را دارم تا بتوانم در عبادت و بندگی تو توانا باشم. همچنین از تو می‌خواهم که جانم را نجات دهی، زیرا من همواره به تو نیاز دارم.

هوش مصنوعی: من به خاطر اطاعت، لباس می‌پوشم و برای نوشیدن از غذاهایی استفاده می‌کنم که شایسته‌ی مقام و قوام من باشند.

هوش مصنوعی: من برای آن اطاعتی که دارم و به خاطر تو قربانی می‌شوم، عبادت می‌کنم؛ طعام و زکات و جهاد و روزه‌ام همه برای توست.

هوش مصنوعی: اگر بیدار و هوشیار باشم، همیشه به تو فکر می‌کنم و اگر هم خواب باشم یا در حالت غفلت باشم، باز هم یاد تو در ذهنم قرار دارد.

هوش مصنوعی: وجودم تماماً برای توست و می‌خواهم که شبیه تو باشم. مرا از خودبینی و احساس شرک دور کن و همه عیوبم را برطرف ساز.

هوش مصنوعی: داروی من تویی، و امید من نیز به توست. کار من در شنیدن حرف‌های توست و جدیتم در این است که از تو سپاسگزار باشم.

هوش مصنوعی: از عشق تو جرعه‌ای نوشیدم و از خودم بی‌خبر شدم. بدون تو ماندن برایم ممکن نیست و دائماً به یاد تو هستم.

هوش مصنوعی: اگر برای به دست آوردن عشق و زیبایی تو به دنیا بیفتم و جانم را فدای تو کنم، این کار را می‌کنم؛ چون وقتی تو را می‌بینم، احساس می‌کنم که در بهشت هستم و آنجا برای من جایی ویژه است.

هوش مصنوعی: وجود نعمت و برکت در ذات تو به گونه‌ای است که در آن مستحیل و فنا شده‌است. پس تو تمامیت را در هیچ چیز دیگری نمی‌یابی، بلکه تمامیت فقط در خود توست.

هوش مصنوعی: این جمله به این معنی است که فردی به خود واگذار شده و تمام وجودش را فدای محبوبش کرده است. او از این درخشش و وجود محبوب سرمست شده و حالتی همچون بنده‌ای دارد که به ساقی خود (محبوب) نگريسته و مستی را تجربه می‌کند. در این اندیشه، صحبت از تکرار و اشتیاق به معشوق به میان آمده است.