غزل شمارهٔ ۵۸۸

هوش مصنوعی: قبل از اینکه به آسمان‌ها نگاه کنم، عشق در دل من بود و قبل از اینکه زمین‌ها را بشناسم، ذکر و یاد تو را به خاطر داشتم.

هوش مصنوعی: قبل از آنکه خورشید و ماه از سمت شرق هستی طلوع کنند، من بر کمرم از نوار مهر تو زینت داشتم.

هوش مصنوعی: قبل از این، ناهید در میهمانی تو نوازنده بوده و من پیش از این، بهرام را به خاطر دیو، با خنجر آماده کرده بودم.

هوش مصنوعی: چه کسی می‌تواند بگوید که من از کجا و از کدام پادشاهی و نام‌های بزرگ آمده‌ام، در حالی که به خاطر نزدیکی و دوستی‌ات، تاج و تخت و مقام را در اختیار داشتم؟

هوش مصنوعی: پیش از این، به دستور پیر و با دقت و تجربه او، دربارهٔ عشق و محبت تو می‌نوشتم و در دفتری یادداشت می‌کردم.

هوش مصنوعی: به یاد روزهایی هستم که عشق محبوب در تمام وجودم شعله‌ور بود و در دل و سینه‌ام به شدت حس می‌شد.

هوش مصنوعی: به یاد روزهایی می‌افتم که با او بودم و بدون هیچ دغدغه‌ای از زندگی لذت می‌بردم و همه چیز را با عشق و شادی تجربه می‌کردم.

هوش مصنوعی: به یاد روزهایی می افتم که از هر طرف بوی حقیقت به مشام می رسید و عقل، جان، هوش و دل من از آن فضا معطر و پر از آرامش شده بود.

هوش مصنوعی: گاهی دل را از دست می‌دادم و گاهی خودم را مجذوب زیبایی می‌کردم. گاهی خوش‌دل بودم و گاهی معشوقه‌ای داشتم.

هوش مصنوعی: گاهی به خاطر عشق، در آتش سوختم و گاهی به خاطر حیا، در آب نشستم. من لحظاتی چون ماهی در خوشی و مانند سمندر در آتش را تجربه کردم.

هوش مصنوعی: در ابتدای وجود، من توانایی و قدرت دیدن را در اختیار داشتم و شبیه به یک آئینه، تصویری از ملک سکندر را در ذهنم داشتم.

هوش مصنوعی: من نمی‌دانستم که به خاطر لذت‌های ابدی، از وطنم دور می‌شوم و در غربت زندگی می‌کنم. در این باره نظری دیگر داشتم.

هوش مصنوعی: من همیشه آرزوی لحظاتی خوش و بدون نگرانی را داشتم، حال آن‌که در کنار او، بی‌احتیاطی و بی‌توجهی به زندگی‌ام، خوشی‌هایی را تصور کرده بودم.

هوش مصنوعی: از زمانی که جهان آفریده شد تا همیشه، من همواره شکرگزار بوده‌ام که وجودم را در پایداری او نگه داشته‌ام.

هوش مصنوعی: فیض می‌داند که هدف من از بیان این داستان چه بوده و کسی که با من آشناست می‌فهمد که من در حالی که بی‌جسم هستم چه قصد و نیتی داشته‌ام.