غزل شمارهٔ ۹۰۷

هوش مصنوعی: گفتم که من تو را ندیده‌ام، او پاسخ داد که اگر ندیده باشی هم اشکالی ندارد. گفتم به خاطر غم و اندوهی که دارم، دلم شکسته و غمگینم، او گفت اگر غمگین باشی، چنین حالتی طبیعی است.

هوش مصنوعی: گفتم که از گلستان تو عطر و بویی حس کردم. او replied که پس حتماً گلی چیده‌ای. من گفتم که گلی نچیده‌ام، او گفت پس هیچ گل و بویی نداشتی.

هوش مصنوعی: گفتم که از خودم جدا شدم و باده‌ای نوشیدم. او گفت: "تو چه چیزی از خودت برشکسته‌ای که اکنون از خودت دور شده‌ای؟"

هوش مصنوعی: گفتم که برای عشق خود، لباس تقوا را تهیه کردم، او پاسخ داد که بهتر است تو با نام نیک، لباسی پاره بپوشی.

هوش مصنوعی: گفتم در دوری تو خیلی غم و اندوه را تحمل کرده‌ام. او پاسخ داد که اشکالی ندارد، تو هم باید سختی‌های مرا تحمل کنی.

هوش مصنوعی: گفتم این زخم و آزار تا کی ادامه دارد؟ او پاسخ داد که این حالت همیشه وجود خواهد داشت، اما وفا و محبت از ما نخواهد آمد. شاید این را قبلاً شنیده باشی.

هوش مصنوعی: سوالی پرسیدم درباره طعم شراب لطیف تو، که او در پاسخ گفت: گاهی به خاطر خشم من ممکن است طعمش برایت دلپذیرتر باشد.

هوش مصنوعی: گفتم که مزه آن لب را بگو، او گفت: از حسرت آن جان بر آن لب چه می‌تواند بیفتد، شاید که خود تجربه کرده باشی.

هوش مصنوعی: گفتم یک روز به آرزوی وصالت خواهم رسید، او پاسخ داد که خوب نگاه کن، شاید الان هم به آن آرزو رسیده باشی.

هوش مصنوعی: اگر خودت را نگیری و در پی خوشی‌های ظاهری بروی، در واقع از ارزش واقعی خود بی‌خبری. این کار تو برکت و فایده‌ای برایت نخواهد داشت.