غزل شمارهٔ ۱۵۳

هوش مصنوعی: من به نوشیدنی تلخی که از دیرباز آرزویش را داشتم، تمایل دارم و به ساقی با چهره‌ای زیبا و دلربا نیز ارادت دارم.

هوش مصنوعی: زندگی زاهدانه و بی‌ریا، لذت‌هایم را تلخ کرده است و من تنها آرزویم داشتن معشوقی با شیرینی کلام و رفتار است.

هوش مصنوعی: سخنان زاهد تماماً از مشکلات و غصه‌هاست، اما من دلخوشی‌ام به زیبایی گل که در آرزوی لباسی از آن هستم.

هوش مصنوعی: برخی خال‌هایی دارند که زیبا و دلربا هستند مانند ماه، و من آرزومندم که زلف‌هایشان را بلخی شکننده ببینم.

هوش مصنوعی: بیا و لب خود را به لب من بگذار، زیرا آرزو دارم که آن لب را ببوسم.

هوش مصنوعی: بیدار شو که من از توبه‌ام پشیمان شدم و آرزو دارم که شرابی از پیمان شکن بدم.

هوش مصنوعی: از آن لب‌ها سخن تلخ بگو و باده را از جام دشنام بده، چون آرزومند صحبت‌های شیرین هستم.

هوش مصنوعی: بپا که شمشیر را به دست بگیری و تا روز قیامت بجنگی؛ چون من تنها آرزویم این است که زندگی را در داخل قبرم بیابم.

هوش مصنوعی: من نه غم زر و طلا دارم و نه نگرانی از نقره، تنها آرزوی من لطف و زیبایی دلبرم با بدن زیبایش است.