غزل شمارهٔ ۶۲۶

هوش مصنوعی: اگر به فکر دنیا باشم، آخرت را فراموش می‌کنم و اگر به فکر آخرت بروم، دنیا از یادم می‌رود.

هوش مصنوعی: بیا قرار بدهیم که فکر کنیم،‌ چون این مکان، جای فکر کردن است؛ بگذار از دل فانی و زودگذر فاصله بگیرم تا همه چیز را یکجا فراموش کنم.

هوش مصنوعی: کسی که به خاطر او من زندگی‌ام را سرشار از خوشی می‌کنم، هرگز من را فراموش نمی‌کند، اما او به علت خودکفایی و بی‌نیازی، من را از یاد می‌برد.

هوش مصنوعی: من غافل هستم، اما هر لحظه یاد او به سراغم می‌آید. وقتی به یادش می‌افتم، به او می‌گویم: ای محبوب، فراموشم نکن.

هوش مصنوعی: تا زمانی که تو را ببینم دلگردان می‌شوم و به یاد تو می‌افتم. وقتی رفتی، اینجا در آغوشم نیا، چون آنجا فراموشم می‌کنی.

هوش مصنوعی: دل خود را در زمانی که به او امید وفاداری داشتم، بستم. اما وقتی فهمیدم که به راحتی می‌تواند مرا فراموش کند، ناامید شدم.

هوش مصنوعی: آن محبوب به من می‌گوید که همیشه مرا به یاد داشته باش. اما من امروز در یاد تو هستم و می‌ترسم که فردا فراموشم کنی.

هوش مصنوعی: اگر نمی‌توانی همیشه در یادم باشی، حداقل گاهی به یادم بیاور. فقط مرا هرگز به طور کامل از یادت نبر.

هوش مصنوعی: هر دم که به یاد من می‌افتی، سزاوار است که گاهی هم یادم کنی. اما اگر لحظه‌ای از یادم رفتی، فقط فراموشم کن.

هوش مصنوعی: وقتی که از دین و دنیای مادّی عبور کردم و تنها به یاد او پرداختم، به جایی رسیدم که هم دین و هم دنیا برایم فراموش شدند.