غزل شمارهٔ ۶۳۰

هوش مصنوعی: لذت و شادی گاه به من می‌رسد و گاه بر عکس به من سختی و ناامیدی می‌دهد.

هوش مصنوعی: گاهی از لب و چشمانت تلخی می‌چشیم و گاهی شیرینی مانند نقل و شکر و بادام.

هوش مصنوعی: گاهی با محبت و خوبی‌ات مرا تحت تاثیر قرار می‌دهی و تحسینم می‌کنی، و گاهی نیز با قهر و ناراحتی‌ات به من ناسزا می‌گویی.

هوش مصنوعی: من به عشق و محبت تو گرفتارم و نیازی به درخواست و زحمت برای کمک ندارم، چون خودم در دام عشق تو افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: نه روز را می‌شناسم و نه شب را، جز اینکه پیوند تو برایم صبح است و جدایی‌ات شب.

هوش مصنوعی: از عشق و دوری دچار سوز و گداز شدم و هنوز در تلاش برای یافتن راهی به وصال تو هستم، اما هنوز نادان و بی‌خبرم.

هوش مصنوعی: از نعمت وصالت باید سپاسگزاری کرد و آن را همچون شربتی شیرین نوشید، اما در غیبت تو، زهر جدایی را تحمل می‌کنم.