غزل شمارهٔ ۹۰۶

هوش مصنوعی: ای جان، سعی کن که بنده خدا باشی و در این دنیا مانند خاک humble و فروتن باشی.

هوش مصنوعی: دنیا پر از تاریکی و زوال است، اما این آب زندگی است. اگر این آب را بنوشی، همیشه زنده خواهی ماند.

هوش مصنوعی: برای رسیدن به هدف خود، با تلاش و کوشش پیوسته ادامه بده؛ زیرا اگر واقعا دنبال چیزی باشی، حتماً آن را پیدا خواهی کرد.

هوش مصنوعی: اگر نور هدایت بر دلت نتابد، نمی‌توانی از کبر و کینه پاک باشی.

هوش مصنوعی: تو به مقام و جایگاه خدایی نمی‌رسی، اما شایسته است که در مقام بندگی زینت و زیبایی داشته باشی.

هوش مصنوعی: انسان نمی‌تواند همزمان به خودپرستی بپردازد و بنده واقعی باشد. برای اینکه بتوانی به بندگی و خدمتگزاری واقعی دست پیدا کنی، باید از خودخواهی و خودمحوری فراتر بروی.

هوش مصنوعی: از چشمانت اشک بریز و به خاطر عشق بسوز، زیرا که فقط در این حالت می‌توانی مانند شمعی درخشان و روشن باشی.

هوش مصنوعی: برای اینکه همیشه درخشان و پرنور باشی، باید زندگی را با دلسوزی، فداکاری و لبخند سپری کنی.

هوش مصنوعی: اگر با آب معرفت خود را پرورش دهی، حتی اگر قلبی بمیرد، تو همچنان زنده و پاینده خواهی بود.

هوش مصنوعی: تنها ارزش زندگی در عشق است؛ پس باید ارزشمند و باارزش باشی.

هوش مصنوعی: اگر دل‌ت را از دنیای مادی جدا کنی، همین‌جا در بهشت ابدی زندگی خواهی کرد.

هوش مصنوعی: اگر از زیبایی‌های این دنیا دل بکنی و به زیبایی‌های آن دنیا توجه کنی، در آنجا نیز زیبا و دلنشین خواهی بود.

هوش مصنوعی: اگر در اینجا به وضعیت خود توجه کنی، در آنجا در شادی و خنده خواهی بود.

هوش مصنوعی: اگر تو به دانش و آگاهی دست یابی، می‌توانی دنیا را برای خود و دیگران بهتر کنی. پس چرا با نداشتن دانش و آگاهی خود را به ضعف و نادانی محدود کنی؟

هوش مصنوعی: اگر بندهٔ خداوند باشی، می‌توانی به مقام و جایگاه بلندی دست یابی و به کائنات تسلط پیدا کنی.