غزل شمارهٔ ۴۷۰

هوش مصنوعی: در دلم عشق و محبت یک زیباروی جای دارد و در سرم، افکار و احساسات زیادی درباره عشق و عاشقی می‌چرخد.

هوش مصنوعی: تو احساساتی عمیق و دل‌انگیز داری که نشان‌دهنده‌ی عشق و شور و شوقت است و در کنار آن، همراهی با سرزمین عشق و زیبایی نیز داری.

هوش مصنوعی: زیرا که من نمی‌توانم تحمل کنم تا به مهمانی وصال بروم، پس به دنبال سر کوی تو می‌گردم.

هوش مصنوعی: من از امید وصال خوشحال هستم و به زیبایی‌ها و لذت‌های زندگی نگاه می‌کنم، برایم یک ظرف کافی است تا از آب زندگی بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: من از آن دهان راضی‌ام که حتی با دشنام هم یادم می‌آورد، زیرا همین گفتگو برایم کافی است.

هوش مصنوعی: اگر دستم را بر گردنش نگذارم، به خاطر زیبایی و عطر چهره و موی اوست.

هوش مصنوعی: تمام دنیاها را فدای یک تار موی او می‌کنم. بس است که فیض را به خاطر او زاری کنم.