غزل شمارهٔ ۶۸

هوش مصنوعی: من خاک را در راه دوست می‌ریزم و جانم را نیز برای او فدای این مسیر می‌کنم.

هوش مصنوعی: زمانی که عشق به درون وجودم آمد، دیگر نمی‌توانم به خودم امیدی داشته باشم و تمام خواسته‌ام تنها معشوق خواهد بود.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر عشق او به شدت می‌سوزد و در این عشق، جانم را هم در آتش آن فدای او می‌کنم.

هوش مصنوعی: من همانند ناصر، که الگوی من است، به سوی عشق می‌روم و تمام وجودم را به محبت او می‌سپارم.

هوش مصنوعی: وقتی عشق به نهایت خود برسد، تمام وجودم را رها می‌کند و در این حال، هر بخش از بدنم تنها نشان‌دهندهٔ محبت و وابستگی به محبوب است.

هوش مصنوعی: اگر عشق او مرا تکه‌تکه کند، من در هوای او رقص می‌کنم، به عشق معشوق.

هوش مصنوعی: دل را از وابستگی به وجود و عدم خود آزاد می‌کنم و هر چه اراده و خواست او باشد، بدنم نیز در خدمت آن است.