غزل شمارهٔ ۸۸۰

هوش مصنوعی: دل و دین و عقل و هوش خود را به راحتی از دست داده‌ام؛ نمی‌دانم از کدام می و باده است که این چنین مست و خرابم کردی.

هوش مصنوعی: دل و دین و ایمان همه متزلزل شدند وقتی که با نگاه ناز و اشارت خود به من آب دادی.

هوش مصنوعی: دل یک نفر به شدت تحت تأثیر قرار گرفت وقتی که تو حجاب خود را کنار زدی. به طوری که وقتی زلف‌های خود را تاب دادی، دو جهان به هم پیوند خوردند.

هوش مصنوعی: به‌هنگام شادی، زیبایی خود را بروز دادی و باعث شدی که راه ورود درد و ناراحتی بسته شود، همچون شراب خالصی که می‌دهی.

هوش مصنوعی: از چشمان کمی مستی که داری، نیکوتین عشق را به عاشقان هدیه کردی و از لب و پیشانی‌ات، شیرینی و گلاب را نثار کردی.

هوش مصنوعی: همه افراد از زیبایی‌های تو بهره‌مند شدند، اما من، که فقیر و ضعیف هستم، تنها غم و اندوهی بی‌پایان نصیبم شده است.

هوش مصنوعی: همه شاد و خوشحال از دوستی و وصالت هستند و از یاد تو حسرت می‌خورند، تو به آن‌ها زهره‌ای از شادابی بخشیدی، اما به من تنها سراب و آرزو دادی که هیچ حقیقتی ندارد.

هوش مصنوعی: از تو که شیرینی کلامت مانند شکر است، دل من خواست که به آرزویی برسم، اما نه پاسخی از تو گرفتیم و نه به خواسته‌ام رسیدم.