غزل شمارهٔ ۵۹۱

هوش مصنوعی: به یاد خانه سلمی به تماشای ویرانه‌ها و باغش می‌روم و بوی آن گل زیبا را در کنار چمن استشمام می‌کنم.

هوش مصنوعی: او با دل پر از حسرت به پیش من آمد و من از فراقش به شدت رنج می‌کشم، مانند کسانی که در وطن خود احساس غربت می‌کنند.

هوش مصنوعی: هرچقدر که من کوه و دشت را بپیمایم و در بسیاری از جاها حضور داشته باشم، باز هم از او نشانی نمی‌یابم و هیچ‌کس از او خبر نمی‌دهد، حتی اگر در بین مردان و زنان زیادی هم بگردم.

هوش مصنوعی: هیچ خبری از آن سمت نمی‌رسد و هیچ بادی هم از آنجا نمی‌وزد. به همین خاطر هر لحظه رویم را به سمت خودم برمی‌گردانم.

هوش مصنوعی: وقتی غیرتم اجازه نمی‌دهد که نام او را به زبان بیاورم، چطور می‌توانم در جمع به دنبال او بگردم؟

هوش مصنوعی: تصور او برایم مانند ببر است، تمام وجودم را در بر می‌گیرد. در این حالت، از خودم بیرون می‌روم و بی‌هویت می‌شوم.

هوش مصنوعی: وقتی به قد و قامت تو فکر می‌کنم، انگار سرو بلندی را می‌بینم و وقتی به چهره‌ات در ذهنم می‌افتم، حس می‌کنم که به زیبایی یک گل نسترن تبدیل می‌شوم.

هوش مصنوعی: من در جمع دوستانم از زلف و گیسوی او صحبت می‌کنم و با کلامم همه را به دام عشق او می‌اندازم، چه مرد و چه زن.

هوش مصنوعی: وقتی که به خال صورتت نگاه می‌کنم، تمام وجودم را عطر مشک فرامی‌گیرد و مانند آهوان، سرمست و شگفت‌زده به صحراهای ختن می‌روم.

هوش مصنوعی: وقتی به چشمان او می‌نگرم، گاهی بیمار و گاهی در حال مستی هستم. در این حالت، خودم را اسیر جذبه‌اش می‌بینم و به طرز شگفت‌انگیزی در دام عشق او افتاده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی یاد لبانش در ذهنم می‌آید، انگار که ساغری پر از شراب شوم و با یاد دندان‌هایش به یاد بهشت عدن می‌افتم.

هوش مصنوعی: به فکر آن لب‌های زیبا می‌افتم و معتقدم که نمی‌توانم وجود محال را ثابت کنم، اما در جستجوی کلام دلنشین و شیرین به دنبال فرصتی برای شکار سخن می‌روم.

هوش مصنوعی: وقتی درباره‌ی آن موضوع صحبت می‌شود، به اندازه‌ای دچار تردید می‌شوم که نمی‌توانم تشخیص دهم آیا وجود دارم یا ندارم. در واقع، در میان شک و گمان گم می‌شوم.

هوش مصنوعی: وقتی از فعالیت‌های خود دور می‌شوم و وقتم را بی‌فایده می‌گذرانم، در هر جایی به ‌دنبال دوستی می‌گردم و همواره دور و بر خودم را از نظر او پر می‌کنم.