غزل شمارهٔ ۴۸۹

هوش مصنوعی: زمانی که روح از عالم قدس پایین می‌آید، با شجاعت و دلیری، سفر خود را آغاز می‌کند تا از خود به درون خود برگردد.

هوش مصنوعی: در تاریکی‌های عمیق قرار گرفت و دچار سردرگمی شد، نه راهی برای جلو رفتن داشت و نه راهی برای بازگشت. در این وضعیتی گیج و نگران باقی ماند.

هوش مصنوعی: از رویدادها و اتفاقات، نیک و بد، در دریا و زمین فراوانی به وجود آمده است و بسیاری از انسان‌ها با چهره‌های مختلف در برابر آن قرار گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: او هم از موقعیت و منزلت خود و هم از خود واقعی‌اش غافل شد و در تاریکی‌های پرده‌های مذهب و آیین فرو رفت.

هوش مصنوعی: یک نفر به عمق طبیعت فرو رفت و در آنجا ماند، اما دیگری به خاطر آرزوها و خواسته‌های خود به دام افتاد و به افکاری غیرممکن گرفتار شد.

هوش مصنوعی: گاهی ادعای بزرگی و الوهیت می‌کند و گاهی بی‌مقدمه و بی‌پروا، سخنانی می‌گوید که فراتر از واقعیت است.

هوش مصنوعی: یک نفر به دنیای عقل و خرد وارد شد و به کمال عقلی دست پیدا کرد، و دیگری به اوج بالندگی رسید و به منزلگاه خود بازگشت.

هوش مصنوعی: فردی مانند فیض، که در میان تضادها و درگیری‌ها قرار گرفته است، به خاطر عدم آرامش و دل‌نگرانی دچار حسی از بی‌پناهی و ناتوانی شده است.