غزل شمارهٔ ۱۱۵

هوش مصنوعی: در ذهن من تصویر زیبای او همچون شراب وجود دارد و هر جا که نگاه می‌کنم، نور آفتاب او را می‌بینم.

هوش مصنوعی: از لب لعل تو هرگز نمی‌توانم از توبه سخن بگویم، زیرا هر کجا که باشم، شراب همیشه در برابر من است.

هوش مصنوعی: من که دل و جانم به فراق یار می‌سوزد و عشق او شبیه شرابی گرانبهاست، به این فکر می‌کنم که از لطف الهی نعمت‌های بی‌حسابی در انتظار من است.

هوش مصنوعی: من اصول دین را چگونه بفهمم زمانی که بر سر فروع آن، هزاران کتاب در مورد نقش و نگار بتان وجود دارد که توجه مرا جلب کرده است.

هوش مصنوعی: اگر دل من آرامش خود را از چهره او نگرفته، پس چرا همیشه در دل من اضطراب و نگرانی وجود دارد؟

هوش مصنوعی: از عشق سرمست شده‌ام و مشاورم در پی من افتاده است. در حال حاضر مشکلاتی دارم از پشت و در پیش رویم اوضاع خراب است.

هوش مصنوعی: هر بار که به محبوبم نگاه می‌کنم، چنان مجذوب می‌شوم که از جایم برمی‌خیزم. اگر او در آن روز جلوه‌ای کند، به یقین وقوع تغییراتی در زندگی‌ام در انتظار است.

هوش مصنوعی: هر جا که بروم، احاطه‌ام می‌کند، اشک چون دایره‌ای دور من را گرفته است. به هر سمتی که روی بچرخانم، آب در مقابلم قرار دارد.

هوش مصنوعی: تو از تقوا، علم، زهد و ادب عبور کردی، اما هنوز دست‌یابی به فیض الهی به واسطه حجاب‌هایی که در پیش است، برایت امکان‌پذیر نیست.