غزل شمارهٔ ۴۸۶

هوش مصنوعی: خیال او به سراغم آمد و در آغوشم گرفت. این باعث شد که من از حالت خودم خارج شوم.

هوش مصنوعی: بیدار شدم و دیدم چهره‌ای زیبا که از تماشایش عقل و فکر آدمی را مسحور می‌کند.

هوش مصنوعی: به او گفتم که می‌خواهم خوش‌خلق و سرمست شوم، او پاسخ داد که اگر می‌خواهی این حالت را تجربه کنی، باید نزد من بیایی و از لبانم نوشیدن را بچشی.

هوش مصنوعی: وقتی که به او نزدیک شدم و خواستم او را بگیرم، ناگهان هوش و حواسم را از دست دادم.

هوش مصنوعی: پس از آن دیگر خودم را ندیدم تا زمانی که از خودم فراموش شدم.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که من هیچ‌گاه وجود نداشته‌ام و او تنها کسی است که بوده است؛ من فقط مثل یک پوشش برای او بوده‌ام.

هوش مصنوعی: من به شکل نقابی یا توهمی بودم، او نیز در آغوش خودش به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: من در حالت مستی نبودم و در حالت وجود هم نبودم، تنها خیال و رویایی در خواب خرگوشی داشتم.

هوش مصنوعی: این داستان را جایی نگو و در دل خود نگه‌دار، بهتر است که سکوت کنی.