غزل شمارهٔ ۶۲۸

هوش مصنوعی: یارم موهایش را شست و من در قید او هستم. به حال خوبی دارم، حتی اگر به درد جدایی از دوست مبتلا شوم، باز هم از این حال راضی‌ام.

هوش مصنوعی: من در این دنیا هیچ گلی را نمی‌بینم که وفاداری داشته باشد، بنابراین از دل خود زخم محبت را کنار گذاشتم. چه حال خوبی دارم!

هوش مصنوعی: از زمین سر بیرون آوردم و جای راحتی دیگر ندیدم، بنابراین دوباره خود را به خاک سپردم. خوشحالم از این وضعیت.

هوش مصنوعی: جز عشق، هیچ چیزی در این دنیا به چشمم نیامده است. به همین دلیل، عشق را در وجود و دل خود جای داده‌ام و از این حالت خوشحالم.

هوش مصنوعی: وقتی زیبایی دوست در دنیای وجود نمایان شد، من از خودم دور شدم و به حال خوشی دست یافتم.

هوش مصنوعی: در ذهن من همواره تصویری از او حضور دارد، اما حضورش را نمی‌پسندم. دلم می‌خواهد در زیبایی‌اش را ببینم. خوشحالم که چنین احساسی دارم.

هوش مصنوعی: گاهی به خاطر چهره‌ام دچار حیرت می‌شوم، گاهی به خاطر حالتی که دارم آشفته‌ام. گاهی با حال خودم گریه می‌کنم و گاهی از روی خوشحالی می‌خندم. در کل، حالم خوب است.

هوش مصنوعی: وقتی درباره محبوبم صحبت می‌کنم، زبانم شیرین می‌شود. در آن لحظه، به طوری که از سر تا انگشتانم احساس خوشی می‌کنم و مانند قند شیرین می‌شوم. اوضاع و احوالم بسیار خوب است.

هوش مصنوعی: من از این که به کلام خود و به آنچه می‌گوید دلخوشم، خوشحالم. زیرا آنچه به من می‌رسد، انعکاسی از اوست و این حال خوشی را برایم به ارمغان می‌آورد.