غزل شمارهٔ ۶۳۴

هوش مصنوعی: شب تاریک است و روز برای من به مانند خورشید روشنایی می‌آورد. احساسی که در وجودم دارم، سوزناک و گرم است. ای کسی که مایه آرامش جانم هستی، نزد من بیا.

هوش مصنوعی: ای دوست قدیمی، بیا و به نزد من بیا. ای جان عزیزم، کمی بنشین و آرام بگیر. من جانم را به پای تو نثار می‌کنم.

هوش مصنوعی: من تو را می‌خواهم و هیچ‌کس دیگری را نمی‌خواهم. چرا باید کسی دیگر را بخواهم وقتی که تو جان منی؟

هوش مصنوعی: وقتی از شادی می‌خندم، تو را در آن خنده می‌بینم و وقتی از غم و اندوه ناله می‌کنم، تو را در آن ناله حس می‌کنم.

هوش مصنوعی: گاهی درونم را با آتش عشق خود می‌سوزانی و گاهی با رفتارهای خوبت دلم را شاد می‌کنی. نمی‌دانم کدام یک از محبت یا خشم تو برای من بهتر است.

هوش مصنوعی: اگر از من بپرسی که آیا مرد این دنیایی یا مرد آخرت، باید بگویم نه این هستم و نه آن. در واقع، من در گیجی و سردرگمی به سر می‌برم.

هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تفاوت‌های میان افراد اشاره می‌کند. او از یک سو به دانشمندان و آگاهان اشاره می‌کند و از سوی دیگر، به افرادی که نادان و بی‌خبر هستند. سپس خود را به عنوان کسی معرفی می‌کند که نه به این گروه عالم و عاقل مربوط است و نه به آن گروه غافل و نادان، بلکه به نوعی در دنیای دیگری قرار دارد و از این دسته‌ها جداست.